Ateş Beni Isıtır, Seni İse Yakar.

Ben senin acını bilemem çocuk. Ne yandı evim, ne yıkıldı meskenim. Ateş beni ısıtır, seni ise yakar. Ben senin acını bilemem çocuk. Ağlayamam.

Anılarımın ucu yanmış bir sayfasında duruyor gözlerindeki korku. Korkmamalı değil mi insan oysa, korkmamalı evinde? O ev ki kaç bin yıldır durur burada. O ev ki, yalkı gibi atlar koşardı bahçelerinde. Bir Kızılırmak akardı içinde. Sonra yeşil, sonra mavi, sonra kızıl. Renkler dolanırdı, yansılanırdı.

Zeus’un topu kaçardı ara sıra, hatırlar mısın? İskender de kesivermişti ipini Helen’in. Hızır pek hınzırdı da; İlyas, efendi çocuktu hani. Mehmed, pek severdi Bektaşi’nin fıkrasını, gülerdi…

***

Hikayeler de bir şey ifade etmiyor değil mi çocuk? Hikayeler de avutmuyor işte? “O ev, benim de evim” dedirtmiyor insana? Korkmanı engellemiyor? Acı tatlı hikayeler değil, sonra bir türkü değil “ıssızlığın ortasında”, şiir değil ne bileyim, “ben yanmazsam, sen yanmazsan” değil. Bunlar değil, anlayamam.

Camide “Allahu ekber”. Otel önü “Allahu ekber”. Zikrini uyguluyor, o fikri zebaniler. Ne kul razıydı oysa bu işe, ne Allah. Ama işte polis durur, asker durur, itfaiye durur. Bunlara sığınsan ne olacak? Belediye başkanı durur, Başbakan durur. Göz göre göredir işte, bile biledir. Bir alevdir, bir kızıl cehennem. Anlamak mümkün değildir ki çocuk, gözlerimin gördüğünü bile diyemem.

***

Yavuz mu kesti seni, Hızır Paşa mı astı? Dirildin de Pir Sultan gibi, Çorum’a mı gittin yoksa? Sonra Serez, Malatya ve Maraş? Nerden geldin sen Sivas’a çocuk, nerelerde yayladın? Kaç acı biriktirdin çocuk, kaç bedene büründün? Kaç ağıtta söylendin, kaç türküde dillendin?

Ben bilemem seni çocuk, acını hiç tatmadım. Ağlarsam yalan ağlarım, söylersem yalan. Feryadım yalan, isyanım yalan. Derdin kavlasa da bedenimi her ne kadar; bilirim çocuk, ateş beni ısıtır, seni ise yakar.